Terug naar huis

De kindjes sliepen nog diep, samen in een tweepersoonsbed, toen de wekker ging om 6.20. We maakten hen wakker, maakten ons klaar, genoten van onze laatste ‘fruit platter’ bij het ontbijt en om 7.00 werden we naar de luchthaven gebracht waar om 9.55 onze eerste vlucht naar Dubai vertrok.

In de luchthaven van Colombo vroegen 5 van top tot teen gesluierde dames of ze een foto van Isaak mochten trekken. Ikzelf zou nooit durven vragen aan zo’n dames of ik een foto van hen zou mogen trekken, maar andersom dus wel. (Het aantal keren dat mensen vroegen om foto’s van Isaak of Adriaan te trekken in Sri Lanka is trouwens niet op één hand te tellen).

Isaak en Adriaan kregen een M&M ding dat licht geef als het draait in ruil voor de belofte dat ze zich zullen gedragen in het vliegtuig (werkte in Marokko en nu ook weer :-)).

En hee, waarom hebben jullie daar een Arabische nurofen? Dat is omdat Adriaan op de vlucht naar Dubai plots hoge koorts maakte. Wij hadden een sterk vermoeden dat Adriaan nu heeft wat Isaak een kleine week geleden doormaakte, maar de eerste hulp in de luchthaven van Dubai suggereerde toch maar om het niet te vertellen voor we opnieuw moesten boarden, omdat we anders misschien niet mee zouden mogen met de vlucht. Gelukkig was er een goed uitgeruste apotheker in de luchthaven van Dubai zodat we wel een koortswerend middel konden kopen, de onze zat immers in de ingecheckte bagage.

De koorts daalde gelukkig al snel na de ibuprofen en de vlucht naar Brussel verliep verder vlekkeloos. Isaak vertikte het om een dutje te doen tot een uur voor het landen, toen hij plots declareerde “en nu ga ik slapen” waarna zijn ogen in een mum van tijd dichtvielen. Hij was dan ook héél moeilijker wakker te krijgen eens aangekomen omdat hij duidelijk aan zijn nacht begonnen was.

Rond 20.30 waren we thuis (01.00 in Sri Lanka) en gingen we allemaal direct slapen. De kindjes werden vanochtend wakker rond 5.00 (9.30 in Sri Lanka) maar sliepen daarna nog in blokken verder tot 8.20 – prima dus!

Ik plan nog een blogpost met praktische zaken over onze reis naar Sri Lanka voor de geïnteresseerden. Voor alle anderen: bedankt om te volgen en tot volgende keer!

Advertenties

Terug naar Negombo

Het was aan het gieten toen we opstonden. We ontbeten en namen afscheid van het vriendelijke personeel in Unawatuna. We hadden een autorit van een tweetal uur voor de boeg dus de regen stoorde niet al te hard. We reden terug naar het beginpunt van onze reis, en zelfs naar dezelfde plek waar we onze allereerste nacht doorbrachten. De cirkel is dus rond.

Toen we aankwamen was het alweer gedaan met regenen, al bleef het wel heel de dag bewolkt. We namen een tuktuk naar de kust, lunchten in een klein familierestaurantje waar Dieter volledig on the edge livede en ‘devilled chicken’ bestelde. Het viel al bij al nog mee, een zweetbad later was de pikantigheid al verteerd. Daarna maakten we een wandeling op het strand hier (wat overigens niet zo veel voorstelt, we hebben véél mooier gezien hier) waarbij we ons lieten overhalen door een strandverkoper tot het aanschaffen van een piepklein olifantje (dat ikzelf ’s avonds alweer per ongeluk op de grond zwier waardoor het reeds zijn slurf en een oor kwijt is) en waar Isaak even later alles bijeen krijste omdat hij in een schelp gestapt had.

Terug naar het hotel dan maar waar de pijn plots als sneeuw in de zon verdwenen was (Isaak is een echte man op dat vlak, van zodra er ergens een velletje van zijn hand/voet is begint hij “dat zou ook wel echt kunnen bloeden hoor mama en dan doet dat wèl heel veel pijn”). We spelen nog wat in en rond het zwembad tot het alweer tijd is om ons te douchen en terug richting kust te trekken voor onze laatste curry & rice. We eten wederom heel lekker en vragen Isaak of hij het een leuke vakantie vond.

Zijn antwoord “Ja ik wil hier wel nog 100 keer op vakantie slapen hoor” en “hierna wil ik dan naar Marokko” doen ons vermoeden dat hij 1/ het ongelofelijk leuk vond en 2/ Marokko reeds verteerd heeft (nvdr: hij zei daar vorig jaar wèl elke dag dat hij “naar huis wou”.

Ik zou ook graag nog 100 keer willen blijven slapen in dit prachtige land met zijn prachtige natuur en mensen, maar morgen om 9.55 zit het er helaas weer op voor ons….

Intermezzo van Isaak

Waarom bestaan er kleine vogels en middelgrote vogels en grote vogels? Mama ben jij kleiner dan papa? Waarom ben jij kleiner dan papa?

Mama waarom doe je zo met het eten? Doe je dat omdat er iets hard in het eten zit? Waarom doe je dat? Wat zit er dan op je tong? Wat doe je dan met dat stuk?

Waarom doe je dat tegen de muggen? Vinden die dat niet lekker? Waarom vinden die dat niet lekker? Waarom gaat dat niet goed op jouw benen papa? Ga je ook je oren gezicht nek doen? Waarom moet dat niet bij papa’s?

Waarom gooien de apen nu niet  [nvdr: daags tevoren gooiden de apen mango’s naar ons]? Waarom zijn hier veel dieren?

Waarom draaien ze [de ventilatoren] niet vandaag?

Waarom heb jou broek geen broekzak?

Waarom Adriaan niet? [Adriaan zegt niet spontaan dankjewel als ie iets krijgt] Waarom kijkt die gewoon zo en zegt die geen dankjewel?

Waarom is dat van watermeloen gemaakt papa? Waarom weten die niet dat ik geen papaya lust?

Mama, waarom is dat bruin als chocomelk? [Mijn koffie met melk]

Met wat is de pannenkoek ertussen? Waarom proeft dit naar chocolade? Waarom is dat van chocoladecake gemaakt? Wat is een omelet?

Waarom is daar geen dak en daar?

Waarom heeft deze auto een kleine koffer?

Waarom is bij Adriaan een groot stuk plastic kapot en bij mij een kleine? Waarom bij Adriaan?

En toen was het 7.30 en ben ik gestopt met noteren…

Galle

Vanochtend lieten we ons met een tuktuk naar Galle voeren, een stadje een 6-tal kilometer verderop. We volgden er een stadswandeling door het oude gedeelte die in de Lonely Planet staat. Wat je steevast op die Lonely Planet-stadswandelingen tegenkomt is De Lonely Planet Toerist: rugzak, teva’s en de Lonely Planet in de hand met de wijsvinger tussen de pagina waarop de wandeling staat 🙂 En ondertussen maar doen alsof je niet één van de velen bent maar ‘gewoon’ een wandelingetje aan het doen bent. (Wij zijn er ook schuldig aan.)

We wandelden op ons gemak rond het fort, bezochten en bekeken een aantal kerken, huizen en vuurtorens en moesten opnieuw toegeven: leuk, maar de natuur spreekt ons toch steeds zoveel meer aan.

Iets na de middag waren we rond en namen we een tuktuk terug naar Unawatuna. Isaak viel direct in slaap in de tuktuk (die car coma heeft hij van z’n moeder geërfd) maar werd weer wakker toen we uitstapten. Adriaan viel in slaap in de armen van z’n vader toen we op weg waren naar weer een ander Lonely Planet hip eettentje in Unawatuna. Dit dorpje hier is een pak toeristischer dan de meeste andere dorpjes die we aandeden, het aantal hippe eettentjes hier is nog steeds op één hand te tellen, maar het zijn er toch beduidend meer dan elders.

We aten er heel lekker brood met humus, kippensaté’s en pulled pork (varkensvlees zie je hier overigens zelden op de menu staan, het is meestal alleen kip). Isaak profiteerde van het feit dat Adriaan sliep door maar liefst 5 satés op te eten.

Adriaan werd pas wakker op weg terug naar het hotel en heeft het jammer genoeg moeten stellen met een paar bananen. Ach, het ventje zal het wel overleven.

Daarna moest ik terug naar ‘de dokter’ volgens Isaak. Toegegeven, een ayurvedische full body massage klinkt best medisch 😉 Dieter speelde ondertussen met de kindjes aan het strand. We eindigden de dag met z’n allen op het strand, eerst spelend, wandelend en zwemmend; en daarna ook met ons laatste diner op het strand hier in Unawatuna. Onze tafel werd leuk versierd door het personeel hier, wat de kindjes geweldig vonden. De bloemen hebben het weliswaar niet al toe lang overleefd, Adriaan heeft ze met zijn mes vakkundig in tientallen stukjes gesneden. De kindjes hebben hier ondertussen wel de harten van iedereen veroverd denk ik; andersom ook, Adriaan bood één van de mannen zelfs een stuk van zijn pizza aan met z’n vork, hij begreep niet waarom de man vriendelijk weigerde, pizza delen is toch het toppunt van liefde?

Morgen trekken we terug naar Negombo waar onze reis ook begon, met maar één spijtige reden: terug in de buurt van de luchthaven zijn waar we vrijdag terug naar huis vertrekken…

Unawatuna

Waar we nu slapen hebben ze een eenpersoonsbed tegen het dubbele bed gezet zodat Isaak, Dieter en ikzelf in één bed slapen. Deze nacht werden we gewekt door Isaak die plots zijn hoofd omhoog stak, over Dieter sprong en tegen mij aankroop om lepeltje lepeltje tegen de mama verder te slapen.

De kindjes sliepen beiden deze ochtend tot 7.50 (!!) waardoor we allemaal uitgerust wakker werden. We ontbeten op ons gemak. Voor de kindjes werd speciaal een pannenkoek gebakken, ze worden hier wederom verwend door het personeel.

We trokken daarna weer op pad om wat verderop door de jungle te wandelen op zoek naar het ‘jungle beach’. We hadden reeds een ijsjeszaak in het dorp gespot dus we hadden Isaak deze keer ijs beloofd als hij flink mee stapte.

Op het strand kochten we een kokosnoot bij een dametje, eigenlijk voor de show en wat foto’s te trekken want Dieter en ik dronken het eerder op een andere vakantie en waren beiden niet zot van vers kokoswater. De kindjes waren er echter zot van, en toen we zelf opnieuw proefden moesten we toegeven dat het toch best lekker was.

Tegen dat we terug in het dorp waren was het reeds 12.30 en gingen we eerst het beloofde ijsje eten. Het was het eerste ijsje van de vakantie, en het moet gezegd, het was echt ongelofelijk lekker ijs. Het kon het ijs van de Herman in Antwerpen evenaren, moeten we toegeven.

Na het ijsje namen we een tuktuk naar een turtle hatchery in een dorpje verderop. De eieren die hier door schildpadden op het strand gelegd worden hebben vaak geen lang leven beschoren omdat ze opgegraven worden door mensen of dieren om op te eten. De hatchery hier koopt de eieren tegen een iets hogere prijs aan en begraven ze dan terug in een stukje zand zodat de eieren zonder problemen uit kunnen komen. Ook houden ze schildpadden bij die gewond zijn door aanvaringen met boten of visnetten en wanneer ze voldoende aangesterkt of genezen zijn worden ze weer in de oceaan vrij gelaten.

Isaak was fan van de schildpadden en wou ze zeker aanraken en vasthouden. Adriaan had een grote mond maar een klein hartje en durfde ze niet aanraken.

Na het bezoekje aan de schildpadden gingen we nog verder naar een lagoon in de buurt op aanraden van de tuktuk-chauffeur, maar dat bleek niets voor te stellen en enkel een manier om ons een boottripje proberen te verkopen, wat niet lukte; terug naar ons dorp dus, waar we eerst iets aten in een hippe tent waar het eten lekker was maar wij waarschijnlijk niet hip genoeg. Daarna ging het terug richting hotel, waar de jongens zich nog amuseerden op het strand met de papa terwijl de mama genoot van voetreflexologie in een spa in de buurt.

’s Avonds aten de kindjes het laatste potje meegebracht uit België omdat ze zo laat geluncht hadden. Ze kregen nog een fles melk en gingen wederom gemakkelijk slapen zodat wij opnieuw konden genieten van een zalige gegrilde vis en inktvis op het strand. Dit kunnen we wel gewoon worden 🙂

Van Mirissa naar Unawatuna

Gastbijdrage van de pater familias himselve:

We begonnen de ochtend om 6u30 toen Isaak het tijd vond om op te staan. We maakten ons op ons gemak klaar voor andermaal een voortreffelijk ontbijt (veel vers fruit, pannenkoeken, toast, smoothie,…). Ik heb in Sri Lanka al voor een jaarvoorraad aan vitaminen opgedaan.

Na het ontbijt maakten we ons klaar om opnieuw de Coconut Tree Hill te bezoeken zodat Kato een fotoshoot van de kinderen onder betere omstandigheden kon houden (minder volk, betere stand van de zon, minder wolken,…). Dit alles was echter buiten Isaak gerekend die niet met verve zijn rol als nieuwbakken fotomodel wou uitvoeren. We hebben uiteindelijk een “strafpalmboom” moeten aanduiden waartegen Isaak een kwartiertje heeft moeten doorbrengen terwijl de mama haar ding deed.

Na het fotomoment was het tijd om onze bagage samen te zoeken en te vertrekken naar onze volgende halte: Unawatuna. Tijdens het wachten op onze tuktuk verkenden we het hotel nog wat verder en ontdekten we de “infinity pool” in de tuin die we nog niet eerder gezien hadden.

Onze lift bestond deze keer niet uit een auto, maar wel uit een grote tuktuk die ons incl alle bagage kon vervoeren. Toen we ingestapt waren vroeg de chauffeur ons enkele malen “You like my tuktuk?” omdat hij er zo fier over was. Het moet gezegd, het was zeer leuk om op deze manier te reizen zeker gezien de weg grotendeels parallel met de kustlijn liep.

Na aankomst en inchecken in Unawatuna aten we eerst iets wat verderop in de straat en lieten we naar goede gewoonte de vloer achter bezaaid met rijstkorrels. We troosten ons met de gedachte dat binnen een paar jaar Adriaan (hopelijk) wel proper kan eten. Daarna gingen we op zoek naar wat speelgoed voor de jongens voor op strand. Tot groot jolijt van de jongens kregen ze beiden een basispakket (emmertje met schep, raak, gieter en figuurtje) van bij een verkoper enkele meters naast het hotel.

De rest van de namiddag werd gespendeerd aan het strand (ons hotel ligt op het strand) waar het speelgoed duchtig getest werd. Enig minpuntje is dat het strand nogal stijl afloopt in de zee waardoor de stroming zeer sterk is en we dus meer dan 1 oog op de jongens moeten houden.

De avond werd afgesloten in het restaurant van het hotel (dineren op het strand) waar de vangst van de dag werd tentoongesteld. We kozen voor tonijn en de reuzegarnaal die beide op een meesterlijke manier werden bereid… het water komt opnieuw in mijn mond.

Isaak en Adriaan gingen daarna vlot slapen zodat wij nog verder van de avond konden genieten in de bar met onze voeten in het zand…

Udawalawe en naar Mirissa

De kindjes slapen nog wanneer de wekker om 5.50 gaat. Wanneer we het licht aansteken worden ze ook snel wakker en we maken ons klaar om nog voor het ontbijt op olifantensafari te vertrekken. De tweede van de vakantie, maar het is zò geweldig om de dieren in het wild te zien dat we de kans niet kunnen laten liggen nu we hier zijn. We hebben de jeep voor ons alleen, maar de kindjes wouden allebei bij de papa op schoot zitten.

Isaak en Adriaan zijn allebei heel goed gezind, leuk om zo te kunnen vertrekken. Udawalawe is heel anders dan Kaudulla. Kaudulla was een grote open vlakte waar we heelder kuddes olifanten zagen. Udawalawe is heel wat dichter begroeid, waardoor we regelmatig een olifant zien, maar zeker geen kuddes zoals vorige keer. Soms staan we alleen bij de olifant en horen we hem rondstappen en grazen, echt geweldig.

Ook in Udawalawe geldt voorrang van rechts, dacht onderstaande olifant.

We zien nog andere dieren ook: leguanen, hagedissen, kameleons, een krokodil, veel wilde pauwen, een wilde kat, een toekan.

Omstreeks 10.00 rijden we terug naar onze lodge waar ons een heerlijk ontbijt staat te wachten. Tijdens het ontbijt kruipt een oude maar kranige werknemer van de lodge in de palmbomen rondom de ontbijtruimte om de kokosnoten naar beneden te gooien. Dat vonden de jongens wel heel intrigerend om te zien. En wij waren onder de indruk van de kruiptechniek van de man.

Normaliter was het de bedoeling dat we vanavond nog gingen slapen in deze lodge maar omdat er voor de rest in Udawalawe niet veel te beleven valt èn er weer regen verwacht wordt deze namiddag besluiten we onze tweede nacht daar te cancellen en door te rijden naar Mirissa. Op booking.com vinden we nog een tof hotelletje voor een nacht. We regelen een chauffeur via de lodge en om 11.30 vertrekken we richting Mirissa.

En zo staan we om 14.30 op dit idylische plekje:

Isaak is hélemaal in zijn nopjes want hij kan weer in de zee spelen en Adriaan heeft nog een leeftijd waarop hij minutenlang ongegeneerd naar dames kan staan staren.

’s Avonds eten we redelijk vroeg nog iets op het strand. Isaak zijn eetlust en zotte buien zijn helemaal terug en zijn koorts is helemaal weg. We zijn blij dat het ventje zich weer helemaal de oude voelt.

Eens terug in het hotel gooien we de jongens in de douche en in bed en zo liggen ze eindelijk nog eens om 20.00 in hun bed – de laatste dagen was het steeds 20.30 of later en de laatste twee dagen moesten we ze ook steeds wakker maken ’s ochtends om vroeg te vertrekken. Hopelijk willen de jongens morgen wat uitslapen…