Dag 14 – Marrakesh

We hadden een heel rustige nacht die slechts éénmaal onderbroken werd toen Isaak naar het toilet moest. Rond 6.30 waren ze allebei wakker en stonden we op het gemak op. Rond 8.00 kwam de housekeeper toe, ze had een kokkin bij en samen maakten ze een ongelofelijk lekker ontbijt klaar voor ons. Heel aangenaam, gisteren vroegen we nog of ze een plek wist waar we konden ontbijten (aangezien we dit hele huis huren) en ze zei verbaasd dat ze ontbijt voor ons zouden komen maken, dat dit in de prijs inbegrepen was. Isaak at pannenkoeken en een koffiekoekje en ook Adriaan propte zich vol met de pannenkoeken en de helft van mijn koek toe. 

Daarna was het tijd om de stad in te trekken. We gingen te voet naar de paleis Bahia, een prachtig paleis met ongelofelijke mozaïeken. Isaak vond het er geweldig en croste in elke ruimte rond, maar hij weigerde wel om zich te laten fotograferen. Ook Adriaan schudt tegenwoordig trouwens ostentatief ‘nee’ wanneer we de camera naar hem richten..




Vervolgens wandelden we terug naar het Djemaa el Fna plein waar we eerst iets dronken en uiteindelijk bleven plakken zodat we er ook ineens middageten aten, onder meer omdat Adriaan intussen rustig een dutje aan het doen was op zijn papa.

Omdat Isaak zo flink gestapt had deze ochtend wouden we hem een plezier doen en maakten we een ritje met paard en kar en lieten ons afzetten aan de Saadian Tombes.



Hierna wandelden we terug richting onze riad en gingen we naar de kapper om de hoek. Onze (schoon)moeders zagen zeggen al lang dat Adriaan zijn haar dringend geknipt moet worden. We vonden altijd dat ze overdreven, maar de afgelopen twee weken vroegen verschillende mensen of Adriaan een jongen of meisje was. Toen ik eens vroeg aan een gids waarom iedereen dat altijd vroeg zei hij ‘Ah oui, parce qu’il a des cheveux longs’. Wij dus naar de kapper en vroegen een coupe ‘comme un garçon’.

De baby is nu volledig weg, peuter Adriaan is gearriveerd!

Hierna doken we weer de souks in op zoek naar wat kadootjes en avondeten. We aten in één of ander obscuur tentje de beste tajine van de ganse reis. Een fijne afsluiter van deze reis! 


Daarna was het tijd om naar onze riad te trekken en de kinders in bad en bed te steken en onze koffers te maken… De laatste dag van onze reis zit er alweer op. Morgenochtend komt iemand ons halen om naar de luchthaven te brengen. We vertrekken op tijd want we hebben al twee emails ontvangen van Ryanair waarin ze zeggen dat ze problemen verwachten en dat we best op tijd naar de luchthaven komen. Morgenavond zitten we weer in België. Eén van de komende dagen volgt nog een laatste post en dan zit het er hier weer op…. Bedankt om te volgen!

Advertenties

Dag 13 – Marrakesh

We hadden een ietwat bizarre nacht; Isaak werd rond 0.30 wakker en riep ‘alles nat!’, wat nog waar bleek te zijn ook. Ondanks een pamper (die niet eens zo vol zat?) was zijn bed kletsnat geworden. We verfristen hem, deden hem droge kleren aan en legden hem tussen ons in in bed. Even later werd Adriaan (naar goede gewoonte intussen) krijsend wakker. Een stoelendans later lagen Dieter en Isaak in het kleine eenpersoonsbed waarvan we de matras omgedraaid hadden, Adriaan alsnog in zijn slaaptentje nadat ik hem terug in slaap gesust had naast zijn tentje, en ik alleen in het grote bed. Tegen de ochtend was alles dan toch weer zoals het hoorde en lag iedereen in zijn eigen bed.

We ontbeten op het gemak en betaalden. Bleek dat er geen addertje onder het gras zat, de prijs was zoals ze gezegd haden en er waren geen verborgen kosten bijgekomen. Eentje te onthouden dus: Tatfi de l’Atlas, in Ouirgane.

We reden door naar Marrakesh waar we rond 11.00 aankwamen en voor een gesloten deur stonden bij het autoverhuurbedrijf. Na zeker 6 keer naar 4 verschillende telefoonnummers gebeld te hebben nam er uiteindelijk iemand op die zei dat er binnen een paar minuten iemand de auto zou komen oppikken. Ook hier waren we er van uitgegaan dat  er wel extra kosten bij zouden komen omdat de auto huren zò goedkoop was geweest, maar ook nu kregen we de waarborg zonder probleem terug en werd er slechts met een half oog gekeken of er schade aan de auto was of niet.

Daarna wachtten we op de taxi die ons naar onze riad in het centrum van Marrakesh zou brengen.


We hadden besloten om voor de laatste twee nachten iets chiquer te nemen en hadden via Airbnb een plek gevonden. De riad ligt in het midden van de souks, door een heel smal donker gangetje kom je werkelijk in een klein paradijsje terecht.


We zeiden direct dat we hier nog eens terug zouden willen komen, zonder kinderen, met vrienden 😉

Daarna was het tijd om iets te gaan eten. We gingen naar het Djemaa El Fna-plein en aten iets op één van de caféetjes met een dakterras daar om intussen van het uitzicht te kunnen genieten. Isaak at met veel smaak een pizza en kwam ogen tekort om naar de aapjes, slangen, … op het plein te kijken.


Na het middageten gingen we terug naar onze Riad om Adriaan in zijn bed te leggen voor een broodnodig middagdutje. Iedereen vond dit een goed idee behalve Adriaan zelf, dus een klein uurtje later stonden we alweer buiten om de souks wat te verkennen. Tot onze verbazing was Isaak helemaal in zijn element in de souks en liep hij er op zijn dooie gemak rond. We dronken een fruitsapje op het plein en kuierden nog wat verder.


In de vroege avond aten we nog iets in het Café des Epices waar we wederom genoten van een mooi uitzicht over de souks, en vervolgens was het tijd om de kinders in bad te steken (er is hier een heus bad! Dus daar moest gebruik van gemaakt worden) en in bed. Moe van alle indrukken van vandaag zijn ze beiden gemakkelijk in slaap gevallen.


Morgen is het alweer onze laatste dag hier… Dindsdagmiddag vliegen we terug naar huis. 

Dag 12 – Ouirgane

Afgelopen nacht was niet onze beste nacht. Rond middernacht werd Adriaan krijsend wakker en kregen we hem niet meer stil. Het was niet echt duidelijk of hij een nachtmerrie had (want hij hield zijn ogen toe), in paniek was omdat hij niet meer wist waar hij was, of dat hij (buik)pijn had. Omdat hij wel constant protjes liet namen we het zekere voor het onzekere en gaven we hem iets tegen de pijn. Dieter werd uit het dubbele bed gezet en kroop in het eenpersoonsbed dat in een hoek van de kamer stond, en Adriaan mocht lekker dicht tegen zijn moeder liggen. Uiteindelijk viel hij nog zwaar nasnikkend in slaap. Hij werd nog een aantal keer morrend wakker toen hij mij niet meer voelde, maar sliep uiteindelijk door tot 6.15.

Daarna was het nog even tijd om wat te spelen op bed met de papa en keken de twee jongens uitermate geïnteresseerd naar filmpjes van de marathonfinish van de mama 🙂


We ontbeten op ons gemak en vertrokken vervolgens terug richting Marrakesh. We zouden halverwege ergens stoppen om de rit niet te lang te maken.

We moesten opnieuw het Atlasgebergte doorkruisen, deze keer via de Tiz n’ Test pas. De vergezichten waren wederom fenomenaal.


We kwamen rond een uur of 14.00 aan in Ouirgane, een plaatsje net achter het Atlasgebergte, op aanraden van onze gids in Taliouine gisteren. We waren op zoek naar een verblijfplaats die aangeraden werd op TripAdvisor, maar zelfs ondanks 5 keer het dorpje doorkruist te hebben vonden we het nergens. Daarom maar op goed geluk aangeklopt bij Tatfi Atlas. De kamerprijs was ok en er was een tuin dus we besloten niet verder te zoeken. We parkeerden de auto en keken even rond op het domein: een gigantisch groot zwembad (weliswaar te koud om te zwemmen), een grote, prachtige rozentuin, een heel gezellig restaurantje en hele mooie ruime bungalows met zelfs verse bloemen op tafel. En als kerst op de taart een 360° uitzicht op deze prachtige regio. We zijn nog steeds op zoek naar het addertje onder het gras omdat de prijs goed meeviel. We zochten zelfs even op of we het wel juist begrepen hadden en de prijs die ze zeiden wel degelijk in dirham was en niet in euro’s (=dirham x 10).


Hierna gingen we in het dorpje even iets eten. Er stond spaghetti op de kaart, en zo kregen Isaak en Adriaan hun tweede spaghetti van de vakantie. Hij smaakte overduidelijk, Isaak at met veel smaak het volledige bord leeg, al was hij wel zo vriendelijk om wat te delen met zijn broertje. Het zoontje van de eigenaar (ook 3 jaar, bleek) stond duidelijk te popelen om met Isaak te spelen en toen hij zijn autootje bovenhaalde waren zowel Isaak als Adriaan uitermate geïnteresseerd (boys will be boys).


Omdat we pas tegen een uur of 16.00 gegeten hadden hebben we ‘s avonds voor de jongens een Olvaritpotje opgewarmd dat we mee hadden, hen hierna gedouched en in bed gestoken. Ze vielen beiden redelijk gemakkelijk in slaap waardoor Dieter en ik voor het eerst deze reis onder ons tweetjes op ons dooie gemak konden gaan dineren. Leve de babyfoon 🙂

Morgen rijden we verder tot in Marrakesh. Dit zou geen al te lange rit mogen worden gezien we nu op 60km van Marrakesh zitten.

Dag 11 – Taliouine

De dag begon vroeg, Adriaan begon ontroostbaar te huilen rond een uur of 5.00. Tegen 6.00 viel hij weer in slaap tot een uur of 7.00 toen het tijd was om op te staan omdat we om 8.00 met onze gids Mohamed hadden afgesproken. We gingen er een dag op uit trekken om een wandeling te maken door de regio en de saffraanvelden te gaan bekijken. Hier moeten we gebruik van maken want we hebben het geluk dat we in het seizoen zitten. Dit duurt maar een drietal weken en valt telkens van ongeveer midden oktober tot midden november.


We reden een half uurtje met de auto en parkeerden hem in een piepklein dorpje. Van daaruit vertrok onze wandeling in de Gorges de Tislit. Adriaan staken we in de boba, Isaak wou niet stappen en verkoos de draagrugzak. Het was een stevige maar ongelofelijk mooie wandeling. We kwamen werkelijk niemand tegen. De rust en kalmte werd enkel regelmatig verstoord  door Isaak en zijn eeuwige waarom-vragen. Dieter: “Amai het is hier stil hè” Isaak: “Waarom?” Kato: “Nu is het niet meer stil.” Isaak: “Waarom is het nu niet meer stil?”

Het was misschien wel de langste en één van de zwaarste wandelingen die we tot dusver met de twee kindjes gedaan hebben, maar het was het volledig waard. We kwamen de eerste krokusveldjes tegen met de typische paarse bloemetjes waaruit saffraan gewonnen wordt. Halverwege stopten we even en werd Adriaan dikke vriendjes met Mohamed. Na de stop viel Isaak in slaap in zijn draagzak en was het ècht kalm 🙂



Na een hele stevige wandeling kwamen we aan in een minuscuul dorpje en bleven we eten bij een familie die het momenteel druk heeft met de saffraanoogst. Saffraan zijn de stampertjes van bepaalde krokusbloemen die slechts groeien op meer dan 1200m hoogte. De oogst duurt 3 weken en de bloemen worden steeds vroeg in de ochtend geplukt, voordat de zon opkomt. Dit omdat de bloemblaadjes dan nog gesloten zijn en de bloemen hierdoor gemakkelijker te plukken zijn. We kregen een superlekkere tajine als middageten en fruit als nagerecht. Adriaan was zot van de granaatappel (het was dan ook meteen de lekkerste die ikzelf ooit al gegeten had) en Isaak werd vriendjes met zoontjes van de familie. De roze gsm was hier de ijsbreker. 



Na het middageten vervoegden we de rest van de familie die bezig waren met het trekken van de stampertjes van de krokusbloemen die ze die ochtend geplukt hadden. Zelfs Isaak hielp mee. Een tof werkje eigenlijk, we werden er allemaal rustig van en het plukken verliep heel sereen. Het is een heel arbeidsintensief kruid: je hebt 120 tot 200 bloemetjes nodig voor 1 gram saffraan. Vandaar de hoge kostprijs ervan.


Toen de mama des huizes zag dat ik nieuwsgierig naar haar weefgetouw stond te kijken toonde ze ons nog snel even hoe ze wol spon en tapijten weefde. Toen we terug naar buiten gingen had de helft van het dorp zich rond het huis vergaard met al hun tapijten in de hoop er een aan ons te verkopen. Adriaan was de ster van het dorp en werd bedolven onder de zoentjes. Hij liet het zich allemaal welgevallen en was enkel geïnteresseerd in het geitje dat zich op het erf bevond.
We maakten ons klaar om verder te gaan en na nog een dik uurtje stappen bereikten we weer de auto.


Terug in de auberge waren de jongens te moe om nog een potje te voetballen dus bestelden we het avondeten. Isaak en Dieter zagen samen nog een gigantische vallende ster “Waarom is die gevald, papa?” Dieter probeerde een uitleg over de ruimte te geven maar Isaak zei dat hij bang was van de ‘ruimte’.

Daarna was het tijd voor een douche en om ze in bed te leggen. Het was een geweldige dag vandaag!

Dag 10 – Taliouine

Adriaan heeft het langst stand gehouden maar sneuvelde deze ochtend ook. Alle 4 stevig last van hevige diarree, oftewel ‘pipikaka’ zoals Isaak het zegt. Niet fijn. 

Tijdens het (overigens zeer lekkere) ontbijt hield Isaak zich bezig met snottepieten in zijn neus te fotograferen via selfies om ze er zo uit te kunnen vissen. Zagen we althans achteraf op de foto’s op Dieters gsm.


We overwogen even om nog een nacht extra in Agdz te blijven en een dag absoluut niets te doen omdat we verre van tip top in orde waren, maar we besloten toch om een drietal uur verder te rijden tot in Taliouine.

Onderweg werden we tegengehouden door twee jongemannen die pech hadden met hun auto en zijn vriend had zich tijdens het werken op het veld bezeerd. Ze vroegen of we hun vriend mee wouden nemen naar het volgende dorp, zo’n drie kilometer verder om hem daar af te zetten aan hun woning. We moeten toegeven, heel even twijfelden we, maar ze zagen er betrouwbaar uit en we besloten om hem mee te nemen. Ik kroop vanachter tussen de jongens en – toegegeven – we staken stiekem onze gsm die op het dasdhboard lag snel weg en we brachten hem naar huis. We moesten echter inderdaad nergens iets achter zoeken, hij was uitermate dankbaar en zijn pa kwam ons uitnodigen voor een kop muntthee, maar gezien ons diaretische toestand en omdat Adriaan diep in dromenland was besloten we deze toch af te slaan. We hadden onze goede daad van vandaag gedaan en tevens – wederom – geleerd dat we niet te veel vooroordelen mogen hebben over de prachtige mensen in dit land.


Isaak verzamelt intussen steeds meer ‘mooie stenen’ waardoor de auto nog net niet naar rechts overhelt omdat hij ze allemaal in zijn deur bewaart.


Ook in Taliouine hadden we nog geen reserveringen gemaakt. En klopten we – zoals iedereen blijkbaar – aan bij de auberge die op nr 1 stond op TripAdvisor. Er was geen plaats meer, wisten ze ons te vertellen, terwijl het in feite overal eigenlijk superrustig is. Dit is al de tweede keer (ook in N’kob was er geen plaats meer in de kasbah die op nr 1 stond op TripAdvisor terwijl al de rest nog plaats zat had). De nadelen van het internet zeker? Dan maar op goed geluk ergens aankloppen. We vonden ergens een plekje en namen een kamer voor de nacht, maar omdat er toch een vreemde sfeer hing en we verderop iets toffer vonden zijn we uiteindelijk nog veranderd en zo belandden we bij Auberge Le Safran. 

Omdat Isaak zijn speelgoed zo hard mist en omdat we in feite helemaal niet veel speelgoed mee hebbben mocht hij van ons iets in het dorpje uitkiezen om mee te spelen. Hij koos vol overtuiging voor een knalroze nep-iPhone. Ach, als het ventje er gelukkig mee is… Wij zijn er iets minder gelukkig mee want achteraf bleek het ding een ongelofelijk vals kattegejank voort te brengen telkens hij op de knopjes drukt.


We bezochten nog de Cooperative Souktana du Safran wat in feite een lachertje was: na een filmpje van 4 minuten toonde de (weliswaar vriendelijke) dame de kast met alles wat we konden kopen. Tot zover het museum dat we daar verwacht hadden. We konden niet anders dan een potje safraan kopen en keerden terug naar de auberge. We regelden er een dagtocht voor morgen (hopelijk blijven we gespaard van vervelende situaties gezien onze ‘toestand’).
Daarna volgde een tweede hoogtepunt van de dag voor Isaak: er bleek een voetbal lijn de auberge te liggen. Na een partijtje voetbal was het tijd voor het avondeten: een lekkere Marokkaanse salade en tajine voor Dieter en mezelf en zowaar frietjes voor Isaak. Zijn dag kon nu helemaal niet meer stuk. We vroegen of hij blij was met de frietjes en het antwoord was “Ja, heel blij, maar ook heel blij met mijn roze gsm.” 🙂


  

Dag 9 – N’kob – Tamnougalt – Agdz

Daar waar het gisteren niet echt Isaak z’n dag was was het vandaag de beurt van Adriaan. Tijdens het ontbijt was hij niet stil te krijgen en bleef hij vervelend, wat we niet echt van hem gewoon zijn.

Na het ontbijt trokken we erop uit en verkenden we de palmeraie en het dorpje van N’kob.  

Het dorpje heeft niet minder dan 45 kasbah’s. De uitzichten hier zijn dan ook prachtig: steeds de groene oase met op voorgrond de kasbah’s en op de achtergrond het dorre gesteente van de anti-atlas.

Isaak besloot dat hij niet wou stappen dus staken we hem in de trekrugzak. Dieter draagt hem dan steeds omdat ikzelf Adriaan op mijn rug heb. Een steeds volgt hetzelfde scenario: alle vrouwen die we tegenkomen en nog meer de mannen beginnen best hard te lachen. We hebben een paar dagen geleden uitleg gevraagd, en jawel: je kan het het beste definiëren als uitlachen. Het is hier namelijk compleet not done dat je als man een kind draagt. De vrouwen doen dat steeds, en als je een jonger kind hebt waardoor het oudste niet meer gedragen kan worden, moet die laatste stappen. 

  
Hoe het ook zij, Isaak deed nog een dutje in de draagrugzak terwijl we op het gemak een wandeling deden. Op de terugweg kochten we in één van de vele winkeltjes nog wat extra pampers voor Adriaan (die er waarschijnlijk al jaren en jaren lagen aan de stoffigheid van de verpakking te zien).

Vervolgens reden we verder tot Tamnougalt waar we eerst iets aten (en Isaak zichzelf amuseerde met de verwilderde katten die daar overal rondliepen en selfies trekken met zijn moeder) en vervolgens de ksar van Tamnougalt bezochten. Hier werden we ietwat in de luren gelegd: jaren geleden, toen ik hier met kriskras was, moest je daar inderdaad inkom voor betalen; maar de chique restanten van de kasbah die je toen bezocht zijn nu omgebouwd tot een hotel. Voor de rest van de kasbah dien je in feite geen inkom te betalen, maar de plaatselijke bewoners deden ons uiteraard geloven van wel. Ach, 200 dirham (20 euro) armer, maar enkele uren later waren we niet alleen een hele mooie wandeling doorheen de kasbah en de palmeraie rijker maar ook een grote doos verse dadels. En de mensen ginder kunnen het goed gebruiken. De kasbah werd gebruikt voor verschillende films, onder andere Babel, The English Patiënt en The Prince of Persia.

  
 
Isaak stapte het ganse eind heel flink alles zelf. Al zal de limonade die we hem beloofden als hij flink was daar wel iets mee te maken hebben gehad.

   
Hierna reden we nog een 5-tal kilometer verder tot in Agdz waar we op goed geluk aanklopten bij Maison d’hôtes ‘Rose du sable’ en hier hadden ze nog plaats voor ons. Een ongelofelijk gezellige plek met niet alleen lekker eten maar ook supervriendelijke mensen. We voelden ons hier alvast meer welkom dan gisteren. De gastheer heeft zelf een dochtertje van 3 dus weet wat wij doorstaan 😉 En verder hebben zowaar Brad Pitt en Angelina Jolie hier al geslapen dus ik ga alvast goed dromen vannacht.

  
Isaak was de ganse dag ongelofelijk flink en een geweldig kereltje. Hij at als een paard deze avond en speelde fijn met zijn broertje. Er was even een ‘woordenwisseling’ toen hij zijn ‘pinija’ moest aandoen (“nee, py-ja-ma” – “neehee, pi-ni-ja”) die eindigde in een hikkende slappelachaanval van Isaak. Heerlijk.

Adriaan daarentegen was best lastig, en zeker tegen de avond. Op een gegeven moment was hij echt ontroostbaar. Geen idee wat er precies scheelt. Waar zowel Isaak en Adriaan wel heel fel last van hebben is een ongelofelijk droge huid. Verbrand kan het niet zijn, we dompelen hen bijna onder in de zonnecrème, dus het komt volgens mij door de droogte en warmte. Hun huidje ziet alleszins fel af. Thuis bij de apotheker meteen een goede crème gaan aanschaffen.

Voorst zijn er intussen drie van de vier gesneuveld met hevige diarree. Het heeft nog lan geduurd eigenlijk 🙂

Dag 8 – de woestijn en naar N’Kob

De nacht in de woestijn verliep eigenlijk vlekkeloos en werd enkel verstoord door Isaak die vanaf middernacht een vervelende hoest kreeg en maar bleef kuchen. Koud hebben we niet gehad, er lagen veel dikke dekens in de tent en in de tent zelf bleef het eigenlijk ook aangenaam warm.

Rond 5.45 werden we gewekt om naar de zonsopgang te kijken. We maakten ook Isaak en Adriaan wakker en gaven hen nog snel een fles melk voordat we terug de dromedarissen op moesten zodat ze niet met lege maag moesten vertrekken.

  
Na een uurtje kwamen we weer aan in Merzouga en stond ons daar een mooi ontbijt te wachten. We ontbeten op het gemak, namen afscheid van de Canadese en lieten Isaak en Adriaan vervolgens voor een allerlaatste keer spelen in het zand.

  
Daar waar Isaak tot gisteren steevast ‘paard’ speelde (inclusief kruipen over de grond, hinniken, en ‘gras’ uit de hand willen eten) speelt hij nu ‘dromedaris’ en moet Dieter op zijn rug gaan zitten.

  
Adriaan zag er intussen uit als een echte toerist (een combinatie van twee dagen niet wassen, zonnecrème en kilo’s en kilo’s zand).

  
Daarna was het tijd om weer verder te trekken… al hadden Isaak en Adriaan hier gerust nog een week willen spenderen. De bedoeling is om iets zuidelijker dan de heenrit terug richting Marrakesh te trekken. We reden vandaag met uitzicht op de anti-Atlas naar N’kob. Een rit van een kleine 3 uur die betrekkelijk gemakkelijk ging. Isaak en Adriaan deden beiden een dutje in de auto en aten mandarijntjes.

    
In N’kob kwamen we terecht in een ietwat vreemde kasbah (Ait Omar). We kregen een niet echt hartelijke ontvangst (mede veroorzaakt door mijzelve omdat ik weigerde 30 euro te betalen voor Adriaan die noch een bed nodig heeft noch avondeten – tenzij je die 5 happen van ons bord meetelt). Maar het heeft een zwembad waar we Isaak een groot plezier mee deden. Het water was ijs-en ijs-koud maar dat deerde hem niet (“Het is een beetje koud maar dat is niet erg hoor mama en papa”).

  
‘s Avonds liep het even fout met Isaak. Hij luisterde langs geen kanten en weigerde te eten, ook al kregen we pasta met een soort van spaghettisaus geserveerd dat hij zéker zou lusten. Hij zette een grote mond tegen ons op (“Ik ben 100 boos op jullie mama en papa!!”) dat hij voor het eerst in zijn jonge leven zonder eten en zonder zijn geliefde ‘Blaze en de monsterwielen’ bij zijn fles melk zijn bed in moest. Hij probeerde uiteindelijk nog met een stampvoetende ‘Ik ben niet meer boos op jullie hoor’ maar we waren onverwurmbaar. Morgen trekken we verder richting Agdz.