Met Sjakie op reis

Ditjes en datjes van onze eerste reis met Isaak erbij:

Het was geweldig om een kleine drie weken met Isaak te spenderen. We hebben hem veel beter leren kennen en we merkten dingen op die we thuis nog niet gezien hadden. Als hij “uh! uh! uuuh!” zegt wilt hij iets pakken waar hij net niet aankan. Als hij “uuuuuuuhhhhhhh!” zegt wilt hij water. Als hij plots “whaaaaaaaa” roept heeft hij zich ergens bezeerd. Isaak heeft de gewoonte om telkens de badkamer onder te plassen vooraleer hij in de douche gezet wordt. Juist een jong hondje dat met zijn enthousiasme geen blijf weet (hopelijk ontgroeit hij deze gewoonte vroeg of laat). Hij eet graag en veel. Bananen, loempia’s, witte rijst en watermeloen waren zijn favorieten op deze reis. Hij vrat alles wat los of vast zat op.


De vliegtuigreis heen viel niet mee. Isaak wou niet slapen en nog minder stilzitten. Het werden een slopende tien uren voor Dieter en mezelve. De terugreis viel al een pak beter mee. Isaak deed een drietal stevige dutten waardoor ik zelfs de tijd had om de onvolprezen cultfilm ‘fifty shades of grey’ te bekijken tijdens de vlucht.

Isaak was de favoriet van de Thai. Veel mensen (ook wel andere – Aziatische – toeristen) staarden hem ongegeneerd aan. Ze aaiden zijn beentje, armpje, of nepen soms in zijn kaken. Isaak liet het over het algemeen allemaal goed toe. Alleen die enkele keren wanneer iemand hem te bruusk opnam liet hij duidelijk merken dat hij daar niet van gediend was. Ik vermoed dat het door zijn spierwitte haren en melkwitte huid is dat de Thai zo zot van hem waren.   

 Over haren gesproken: ze zijn gegroeid in Thailand! Wat een beetje zon al niet teweeg kan brengen. Want, mensen, geloof het of niet: IK HEB IN THAILAND DE EERSTE KNOOP UIT ZIJN HAAR MOETEN ONTWARREN. Ik weet nog steeds niet of dat het hoogtepunt was of zijn eerste pasjes alleen.

We hebben een geweldig verlof gehad en zijn reuzeblij dat we wederom een verre reis gemaakt hebben, deze keer met ons geweldig fijn, klein, kereltje erbij.

Dit was het voor deze keer. Bij een volgende reis bloggen we zeker opnieuw! Bedankt allemaal om te lezen en voor de fijne reacties!

Advertenties

Dag 18 – Koh Samui

Al van ’s ochtends merkten we dat Isaak weer helemaal de oude vinnige zelve was en ook de koorts bleek danig gezakt. Wij opgelucht!

We hebben ’s ochtends rustig onze koffers gepakt om naar Koh Samui te vertrekken waar we morgenochtend vroeg onze vlucht naar Bangkok hebben om van daaruit naar Zaventem te vliegen via Amsterdam. We werden met een taxi naar de pier gebracht waar we vervolgens een boot namen tot in Koh Samui. Zowel de taxirit als de boottocht verliepen nogal wild en hobbelig waardoor Isaak erg moeilijk in slaap viel.

Iets na de middag kwamen we aan in het hotel waar we eerst incheckten om vervolgens voor een laatste maal naar het nabijgelegen strand te trekken. Daar hield Isaak zich achtereenvolgens bezig met bananen eten (hoeveel bananen hij hier in Thailand gegeten gaat hebben, geen idee, maar het zijn er ettelijke tientallen), een strandwandeling maken en dutjes doen.


 
  

In de late namiddag trokken we terug naar het hotel omdat het zwembad er heerlijk uit zag en we doken dan ook van de zee recht het zwembad in. Isaak kirde en schaterlachte, zoveel pret had hij in het water. Super om te zien.

Daarna trokken we er op uit om voor een laatste mail een hapje te gaan eten en we verkenden eerst een of ander festivalletje in de buurt waar geen kat bleek rond te lopen en nog minder te beleven viel. Dan maar op zoek naar een restaurantje. Twee huizen verder stond er een bord ‘cocktails 79 baht’ (omgerekend zo’n 2 euro). Veel meer overtuiging was er niet nodig. We installeerden ons en lieten ons gaan: spring rolls, curry, noedels, rijst, gefrituurde bananen en – uiteraard – cocktails passeerden de revue. Erg grappig om te zien dat ze na onze bestelling van een cocktail met de brommer vertrokken om sterkedrank te gaan halen en na het bestellen van ons dessert sprongen ze een tweede keer op de motor om bananen te gaan halen.
Al het personeel was wederom erg geïnteresseerd in Isaak en hij liet het zich deze keer helemaal wel bevallen: hij werd op de arm rondgedragen alsof hij koning was. Na een twintigtal minuutjes brachten ze hem terug naar ons, ik denk dat ze hem te zwaar begonnen vinden 🙂

Isaak at dan nog met veel smaak een hele loempia op en dan was het tijd om naar huis te vertrekken liet hij merken.

Thuis hebben we nog een drie kwartier gezocht naar Dieters portefeuille, we waren er bijna van overtuigd dat hij gestolen moest zijn. Ik was al onderweg naar de receptie om te melden dat we onze portefeuille kwijt waren toen Dieter me terugriep en zei dat hij hem gevonden had. Isaak had hem vakkundig verstopt tussen de bedomranding. De schurk.
De koffers werden dan nog gemaakt (we vertrekken morgen om 6.30) en Isaak plaste naar goede gewoonte de badkamer weer onder alvorens te douchen en zo sloten wij onze laatste dag hier af.

Dag 16 – Koh Phangan

Vandaag was wederom een rustige dag. Gelukkig ging het al een heel pak beter met Isaak maar omdat hij de ganse dag toch ietwat koortsig was besloten we hem ook deze dag vooral binnen te houden waar er airco is. Ook al zei één van de lieve dames van het Handsome burger-keetje (waar ze ook overheerlijke fruitshakes verkopen) ‘not warm today huh’, het kwik schoot ook deze dag danig de hoogte in.

In de voormiddag speelden we met Isaak in het zwembad. Hij vind het reuzeleuk om zich vanaf de kant het water in te laten vallen, in onze armen. Fijn dat hij geen watervrees heeft.

Ik ging wat te eten halen in één van de restaurantjes in de buurt en moest er drie kwartier op wachten. De gerechten worden hier voor je neus klaar gemaakt maar de meesten hebben maar één wokpan. Er zaten twee mensen in het restaurantje die net besteld hadden en ikzelf had ook twee gerechten besteld, dus ja….

Maar het was lekker en het smaakte ons.


En ja hoor, we hadden weer een schooier.


Daar waren we blij om, dit kon alleen maar betekenen dat het weer de goede kant met hem op ging.
Op het heetst van de dag hielden we Isaak wederom binnen of op ons terras in de schaduw. Ondertussen genoot ik van een Thaise massage (‘oops’ zei de dame toen ik omhoog schoot omdat ze nogal fel doorduwde op één of ander pijnlijk drukpunt). Op het randje af pijnlijk dus, maar achteraf voelde ik me wel fantastisch.

’s Avonds maakten we nog een strandwandeling en ook al bleef Isaak aanvankelijk op één been staan als we hem op het strand neerzetten (hij vond het zand aan zijn voeten plots niet meer fijn), na een paar minuten wou hij steeds verder de zee in wandelen. Dus trokken we snel onze zwemkledij weer aan, waren we te lui om Isaak’s zwempamper en -broek aan te doen, en werd het dus skinny-dipping voor hem.


Wat een plezier had hij! Ofwel genoot hij van het free willy-gevoel, ofwel is hij grote fan van de zee, maar hij spartelde er op los en kirde van jolijt. Wat een plezier om te zien!

Na een tijdje was het genoeg geweest en werd het te donker, dus droogden we ons snel af om nog een hapje te gaan eten. Het is onze laatste avond op Koh Phangan dus we dachten ons eens te trakteren op een (redelijk dure, naar Thaise normen) gegrilde vers gevangen vis.


Wat een tegenvaller. We moesten meer dan een uur wachten op ons eten (niet alleen Isaak was enorm lastig op den duur), maar we kregen ook wat we gevraagd hadden: een hele vis, gegrild, op een bord. Geen rijst, geen pasta, geen groenten, niets erbij. Spijtig.

Na een douche voor ons allen en een fles melk voor Isaak was het weer tijd voor het avondritueel (dat overigens de laatste avonden minder lang duurt dan in het begin van de reis).

Morgen trekken we naar Koh Samui waar we één nacht zullen verblijven alvorens onze terugreis aan te vatten.

Dag 15 – Koh Phangan

Vandaag stond er niet echt iets op het programma. Er zat vanalles klaar in ons hoofd (wandelen naar één van de watervallen op dit eiland, een scooter huren, kayakken, zwemmen in zee, …) maar jammer genoeg is het een dag niks doen geworden met een zieke Isaak bij ons. Isaak blijft maar koorts maken, tot 39.9°C, dus we hebben besloten hem binnen te houden waar er airco is en hem in het oog te houden. Voorlopig eet en drinkt hij nog steeds ok en zijn pampers zijn ook – euhm – vol, dus we proberen hem gewoon voldoende te laten rusten en drinken en maken we het hem zo aangenaam mogelijk.

Een van ons twee zit dus telkens binnen bij Isaak die afwisselend slaapt, een beetje speelt, of lusteloos op bed ligt.



En ja hoor, als het er op aankomt telt mama toch ook mee:


De ander leest wat, geniet van de zon, zwemt in zee, geniet van een foot scrub of Thaise massage in het dorpje of gaat eten halen voor de andere twee.

Echt leuk is het niet, maar we hopen gewoon dat Isaak er morgen weer helemaal bovenop is en we volop kunnen genieten van onze laatste volledige dag in het prachtige Thailand.

Wat ons hotel betreft: als laatste kers op de taart hadden we besloten om all te way te gaan: een luxekamer in een luxeresort die rechtstreeks uitgeeft op het strand.

Het uitzicht is echt prachtig:

Meer nog: ’s avonds is er een vuurshow en het restaurant is op het strand, zo’n 3 meter van onze deur verwijderd en ze spelen life muziek tot 22.00 ’s avonds en daarna is het nog eens happy hour tot 23.00 vergezeld van echte feestmuziek en we worden hier zo verheven tot ‘toerist’ dat ze nog net niet op hun knieën gaan zitten als ze ons tegenkomen. Echt iets voor ons.

Niet dus.

Ok, de locatie is wel degelijk prachtig en de kamer fijn. We kregen zelfs een pillow menu.

 

Maar het hele gedoe errond hoeft voor ons echt niet en doet ons enkel een beetje ongemakkelijk voelen. Maar de mensen zijn wel degelijk oprecht vriendelijk en het contact met ‘de lokale bevolking’ (dat wij op onze andere reizen doorgaans vooral kregen via onze eenvoudige verblijfplaatsen) dat we nu zo missen maken we goed door in de kleine lokale restaurantjes te gaan eten.

Ten slotte, ziek of niet ziek, Isaak heeft vandaag de volle 4 passen alleen gezet!

Zoals gezegd is het morgen ons laatste volledige echte dag hier in Thailand vooraleer we aan onze terugreis beginnen. Hopelijk zakt de koorts van Isaak zodat we nog wat fijns kunnen gaan doen. Indien niet staat ons ventje op plaats 1 en schikken we ons er naar.

Dag 14 – Van Ao Nang, Krabi tot Koh Phangan

Vandaag stond de wekker om 6.30 omdat we om 8.00 klaar moesten staan voor een lange tocht naar Koh Phangan. Na het ontbijt waar de restaurant manager voor een laatste keer ‘helloooooo hellooooooo helloooooooooo baby!’ naar Isaak kon roepen stond het busje al op ons te wachten. We verwachtten ons aan een lastige busrit gevolgd door een boottocht met lange wachttijden tussenin maar het viel allemaal wonderwel mee en iets na 14.00 kwamen we aan op Koh Phangan.

Vandaag was overduidelijk papa-dag. Isaak wou alleen papa hebben, niemand anders – zelfs ik niet 😦 – was goed genoeg. Dieter kreeg zelfs echte zoentjes van Isaak. En ik kon op mijn kin kloppen 😦


In het hotel stond voor het eerst een echt kinderbedje voor ons klaar.

 

En bleek dat ze zelfs daar door hadden dat de enige die telde vandaag de papa was…

De mama was een beetje op haar tenen getrapt maar niet veel later bleek wel waarom Isaak vandaag zo ‘raar’ deed: hij bleek wat ziekjes te zijn en koorts te maken. Voor de rest was er niets mis, zijn eetlust bleek meer dan ok en hij dronk goed en ook zijn pampers waren ok dus voorlopig maken we ons nog niet al te veel zorgen.

’s Avonds aten we zowaar een echte hamburger gemaakt door een echte Thaise in een geweldige keet waar je naast hamburgers ook je was kon laten doen, milkshakes kon bestellen, een taxi kon bestellen of olie voor je motor kon kopen. Voor Isaak bestelden we spring rolls maar hij begon zo hard te jammeren en te roepen toen onze hamburgers eerst arriveerden dat de Thaise bazin hem nog drie bananen toestak vooraleer hij zijn loempia’s kreeg. Het bazeke stortte zich er op alsof hij van ons nooit eten kreeg. Ik wou me bijna beginnen verantwoorden bij de bazin dat hij wel degelijk al eten had gehad vandaag.

Wat eten en drinken betreft wilt Isaak tegenwoordig alles wat wij hebben: hij wil het eten uit onze mond hebben (een eigen bordje is niet goed genoeg, hij wilt echt zien dat wij hetzelfde eten als hem, anders is het niet goed genoeg). Hetzelfde wat het drinken betreft: als wij uit een rietje drinken wil hij niet alleen ook uit een rietje drinken, hij wil door hetzelfde rietje drinken. En zodus leerde hij deze laatste dagen door een rietje drinken. Hij heeft nog net niet door dat wij het rietje snelsnel verhuizen van onze frisdrank naar zijn beker water.


’s Avonds gaven we Isaak nog een perdolan en voor het eerst viel hij als een blok in slaap na zijn avondfles. Jammer dat hij daarvoor ziek moet zijn.

Dag 13 – Railey Beach, Ao Nang, Krabi

Deze ochtend zijn we op ons dooie gemak naar Ao Nang getrokken om daar eerst ticketjes voor morgen te regelen wanneer we verder zullen reizen naar Koh Phangan. Daarna kochten we ticketjes om een longtail boat te nemen naar Railey Beach, één van de vele stranden hier die enkel met een boot te bereiken zijn.

Eenmaal aangekomen op Railey Beach hoorde we een Nederlandse dame aan de man die de boot bestuurde (kapitein kon je hem bezwaarlijk noemen) vragen om haar op een iets verder gelegen strand af te zetten. We polsten even en ze zei dat ze het daar nog aangenamer vond: breder strand, meer schaduw, en er was eten te verkrijgen op een bootje dat voor de kust lag. Klonk ideaal! Dus wij volgenden haar voorbeeld met veel plezier.

En toen was het tijd voor een dagje luilekkeren op het heerlijke strand.


Het was een prachtig strand met bomen langs de ene kant waardoor er meer dan voldoende schaduw was en we Isaak zonder zorgen in het zand konden laten spelen.

Voor de kust lag er inderdaad een boot waar je allerlei lekkers op kon kopen. We aten geBBQde maïs (er stond daar werkelijk iemand de ganse dag tot zijn middel in het water aan de zijkant van die boot te BBQ’en!), loempia’s, bananenroti’s en een watermeloen shake.

Isaak at (zoals we ondertussen gewend zijn) lekker mee van de loempia’s. Het is al zo ver gekomen dat ik een hele loempia aan hem moest afstaan. Zo oneerlijk.

In de late namiddag wouden we graag een boot terug naar Ao Nang nemen maar je moest met 6 zijn om een boot te delen. Uiteindelijk hebben we een drie kwartier moeten wachten vooraleer er genoeg volk was om terug naar de bewoonde wereld te keren.

Isaak was ondertussen zo moe dat hij tijdens de bootrit in slaap viel en met geen stokken wakker te krijgen was. Zelfs tijdens het verpamperen bleef hij roerloos liggen.

Dus besloten we dat het tijd was voor een frisse pint voor ons:

Vervolgens trokken we naar het hotel voor een verfrissende duik en om Isaak zand-vrij te krijgen. Daarna gingen we terug naar het ‘centrum’ waar de mama genoot van wat me-time onder de vorm van een pedicure:


en de papa goedkope meeneem cocktails scoorde langs de kant van de weg.
We aten nog iets in een gewèldig klein restaurantje langs de kant van de weg (denk: één plastic tafel, 5 plastic stoelen, de vader die op straat klanten ronselt en moeder de vrouw achter het wokvuur terwijl hun zoon zich op straat verveelde). Omdat er maar één tafel was deelden we deze met de enige andere klanten: een Filipijns koppel dat in Bangkok woonde en in Krabi op vakantie was. Kato heeft haar bord gewisseld met dat van Dieter wegens te pikant en deze keer bestelden we een volwaardige maaltijd voor Isaak (ik had ’s middags mijn lesje wel geleerd met de loempia’s). Maar het was allemaal fantastisch lekker. Wat een geweldige avondmaaltijd.

Ik hoef het niet te vertellen dat dit wederom een geweldige dag was!

Dag 12 – Ao Nang, Krabi

Deze ochtend stond de wekker om 7.00 en ja hoor, ook deze keer sliep Isaak tot de wekker afging. Het lijkt wel alsof hij het er om doet: enkel wanneer we kunnen uitslapen wordt hij steevast om 6.00 wakker.

Na het ontbijt werden we opgepikt om te gaan kayakken. We wisten niet goed wat te verwachten; het kostte slechts 400 baht – iets meer dan 10 euro – dus we dachten dat we er misschien maar niet al te veel van moesten verwachten; en met Isaak natuurlijk: hoe zou dat gaan in zo’n kayak? Zou het überhaupt gaan?

Nee dus.

Ai ai ai. Dat beloofde. Isaak heeft geen zittend gat en liet dat ook duidelijk merken. Hij was lastig omdat hij wou rondkruipen – maar dat ging nu eenmaal overduidelijk niet. Na een dik half uur had Isaak zich echter overgegeven aan de situatie en kon er zelfs een zuinig lachje van af.


Eenmaal Isaak vrede had met de situatie konden we echt genieten: de kayaktocht (onder begeleiding) was echt prachtig. Wat een wonderschone natuur hier. We hebben zelfs een aap, een reptiel en een of andere supermooie oranje vogel gezien (bemerk onze schandalig beperkte kennis van de fauna en flora).

Hier en daar een tussenstop op verlaten stranden (afgezien van de 10 andere kayaks die mee waren :-)).


En mosquitoes? Geeneen gezien.

 

Na de kayaktocht koelden we eerst weer even af in het zwembad om vervolgens een strandwandeling op het prachtige strand van Ao Nang te maken.


Wat een prachtige dag wederom in het fantastische Thailand!

Dingen die Isaak gisteren en vandaag voor het eerst deed (afgezien van het kayakken):

* 3 stappen alleen zetten (!!)

* Op een groot toilet zitten! (dat komt ervan als hij zonder pamper in de kamer mag rondsjezen en we plots zien dat hij iets moet doen).

* een selfie trekken