Dag 7 – in de woestijn

Vandaag deden we rustig aan. En het deed de jongetjes deugd. We ontbeten eerst in het zonnetje om vervolgens weer in het zand te gaan spelen.

  
We hebben deze keer een waterkoker op de kamer en daar maakten we dankbaar gebruik van om de flesjes van de kindjes eens uit te koken. We maakten vervolgens op het gemak onze bagage klaar voor een nacht in de woestijn.

  
Daarna deed Adriaan voor het eerst een echt middagdutje in zijn slaaptentje terwijl Isaak wat quality time met de papa had en ik wat info opzocht over eventuele slaapplaatsen voor de komende dagen. Tot vanavond hadden we alles gereserveerd maar voor de rest van de week gaan we kijken waar we terecht komen.

  

Rond 16.00 was het dan zo ver en vertrokken we richting het ‘National 4×4 auto museum’ waar we hadden afgesproken met de gids die ons mee de woestijn in zou nemen. We waren een beetje zenuwachtig, want hoewel dit voor mij de tweede keer was had ik er geen idee van of dit wel doenbaar was met twee jonge kindjes.  Voorts wist ik ook niet hoe koud precies het in de woestijn ging zijn.. dus gewapend met wat fleecen, een slaapzak voor Adriaan en een extra fleecen dekentje vertrokken we richting het kamp in de woestijn op dromedarissen. We werden vergezeld door een Canadese die op haar eentje een rondreis in Marokko maakte en waar we het meteen goed mee konden vinden (aanknopingspunt daar was onze reis naar Canada vorig jaar waarbij we haar woonplaats passeerden).
 
En wat was dit een schot in de roos! Isaak vond het werkelijk gewèldig, op die dromedaris zitten. Zijn mond stond voor geen moment stil en hij blééf maar vertellen, tot jolijt van de gids en de Canadese. Na een tocht van iets meer dan een uurtje kwamen we aan in het geweldige kamp (waar die nacht in totaal een 20-tal mensen zouden blijven slapen) en genoten we van de zonsondergang, sandboarding en het speciale gevoel dat je in de woestijn hebt. Na zonsondergang werd Isaak redelijk snel moe waardoor hij zelfs het avondeten niet haalde. Gelukkig waren we hier op voorzien en hadden we wat fruit, koekjes en yoghurt meegenomen. We hadden ook water en poedermelk mee en zo konden we Isaak op tijd in zijn bed in de tent leggen met een fles melk. Hij viel direct in slaap.

  
Adriaan daarentegen was de ster van de avond. Eens hij wat los gekomen was werd hij de vriend van alle Berbers en ging hij luidkeels lachend van tafel tot tafel en van hand tot hand. Hij scoorde bij iedereen. Na een geweldige lekkere tajine waar ook hij met veel smaak van at doofde zijn lamp ook en staken we hem in zijn slaaptentje dat we mee hadden genomen. Ook hij viel redelijk gemakkelijk in slaap.We luisterden nog naar de typische berber-muziek (percussie, gezang en geklepper met een soortement van metalen castagnetten) en daarna was het tijd om te gaan slapen. De gidsen waren zo attent om niet tot een kot in de nacht muziek te maken omdat er jonge kindjes bij waren. Vonden we echt heel lief van hen. Niet dat het hen stoorde overigens, ze waren zo uitgeput dat ze er zo doorheen sliepen… Het enige jammere van de avond: de maan was zò fel dat we niet veel sterren konden zien..

  

Advertenties

Dag 6 – naar Merzouga (de woestijn)

Deze ochtend waren Isaak en Adriaan iets voor 7 wakker. We beloofden Isaak dat we steentjes in het water gingen gooien als hij flink mee zou gaan ontbijten. Wat hij dan ook deed: de fruitsap en de yoghurt gingen er in tegenstelling tot gisteren betrekkelijk vlot in. Daarna zoals beloofd opnieuw doorheen de tuinen van Tizguy naar de rivier achter de kasbah getrokken en daar steentjes in het water gegooid. 

Daarna gingen we terug naar de kasbah om onze spullen te pakken en afscheid te nemen van deze hartelijke familie.


We vertrokken voor de drie uur durende autorit naar het meest oostelijke punt van onze reis, Merzouga – de woestijn. De autorit verliep betrekkelijk vlot. De kindjes deden beiden een lange dut en we reden door landschappen die zo uit ‘Ali Baba en de 40 rovers’ leken te komen.


Na onze aankomst in het prachtige hotel Mohayut mèt zwembad was het tijd voor een – ijskoude – duik in het water.


Adriaan probeerden we een dutje te laten doen want die was al een tijdje van z’n oren aan het maken, maar dat lukte niet. Hij werd pas content toen hij zijn pollen in het warme zachte zand mocht steken. Je kan hem geen ongelijk geven. De woestijn is dan ook echt prachtig. Dit is de tweede keer dat ik hier ben, maar het blijft iets magisch – en eigenlijk onmogelijk om op foto vast te leggen.


    Morgen gaan we eerst even chillaxen aan het zwembad en vooral zo weinig mogelijk doen om in de late namiddag met dromedarissen de woestijn in te trekken.


Isaak vond het vandaag een leuke dag zei hij (hoera!) maar toch wou hij vanavond toen het donker werd weer naar huis. Wanneer we vragen waarom en wat hij thuis wilt doen antwoord hij steevast ‘spelen’. We denken dat hij zijn eigen bed mist en zijn speelgoed.

Dag 5 – Tinghir

Vandaag zagen we heel erg mooie dingen en twee vervelende kindjes.

Nu ja, dat is misschien wat kort door de bocht. Ze sliepen beiden goed tot ongeveer 6.45. Daarna hadden we onze handen vol met de twee jongens. Rond 9.30 vertrokken we richting Tamtatouchte en vielen ze beiden als een blok in slaap in de auto, misschien hadden ze toch nog niet genoeg geslapen. We reden door een ongelofelijk mooi, dor landschap op zoek naar een meer.

 

Ofwel betekent ‘lac’ niet meer, ofwel hadden we het heel erg verkeerd verstaan, maar dat meer hebben we nooit gevonden.

  
Meer nog, het was er zo droog allemaal dat we er spontaan dorst van kregen.

Dan maar teruggekeerd en onderwege raad gevraagd in een auberge waar we wat konden wandelen en daarop een korte maar pittige wandeling gedaan dat tot een heel mooi uitzicht leidde.

   
  
Na de wandeling was het ongeveer 13.00 en tijd voor een welverdiende spaghetti voor Isaak en Adriaan die ze met veel smaak opaten.

Vervolgens keerden we terug naar onze kasbah waar we om 14.00 hadden afgesproken met dezelfde jongen als gisteren, deze keer ging hij ons meenemen naar de palmeraie van Tinghir.

We maakten er wederom een hele mooi wandeling door het frisse groen. Het groen in contrast met de rest van het landschap is ongelofelijk mooi om te zien. Isaak hield zich vakkundig bezig met de blaadjes uit zijn gezicht te houden met een stok die hij gisteren tijdens de wandeling vond (hij is ‘bijna te gjoot voo jugzak’ en troont daardoor boven zijn vader uit) en Adriaan deed een kort dutje in de boba.

  
  
We dronken op het einde van de wandeling nog een koffie in het centrum van Tinghir en vervolgens was het tijd om terug te keren naar de kasbah.

En toen keerde het tij.

  
Isaak moest de 50 meter naar de taxi zelf stappen van ons maar dat is niet wat op zijn planning van vandaag stond. Hij ging niet. Niet. Niet. Niet. Stappen. We sleurden hem bijna letterlijk mee en kregen veel beziens. Isaak riep dat hij heel! Erg! Boos! was op ons. Wij ook op hem, zeiden we, maar dat mocht niet van hem. Pas tijdens de taxirit naar huis kalmeerde hij een beetje.

In de kasbah aten we nog snel een couscous (die overigens wederom lekker was), gaven we de kindjes nog een snelle douche en gooiden legden we ze in bed.

Zowel Isaak als Adriaan hebben hun draai nog niet helemaal gevonden hier. Isaak vroeg vandaag wederom een tweetal keer wanneer we naar huis gingen (al kan hij nooit zeggen waarom hij dat precies wil) en Adriaan is wat lastiger dan we van hem gewoon zijn. Met momenten hebben we onze handen vol aan hen, en dat was op onze vorige reizen niet – of minder – het geval. We zijn benieuwd wat de komende dagen zullen brengen. 

Dag 4 – Tinghir

Om kwart na zes vonden de beide koters het welletjes geweest en besloten de nacht te ruilen voor de dag. Uitgeslapen waren ze niet, ze waren beiden aan het huilen en uitermate vervelend. Isaak wou niet ontbijten want hij lustte plots niets meer. Adriaan kreeg daarop plots een aanval van diarree en toen ik in de lavabo zijn bediarreede kleren uitspoelde vroeg ik me even af waarom we niet in godsnaam gewoon voor een all-in aan de Spaanse kust gegaan waren.

Gelukkig keerde alles rond 10.00.

We maakten op aanraden van Abdul een wandeling doorheen de moestuinen van het dorpje hier naar de rivier. Isaak stapte heel flink alles zelf en aan de rivier haalde hij hoogstpersoonlijk het hele irrigatiesysteem overhoop door alle stenen die hij vond in de rivier te gooien. Hij amuseerde zich overduidelijk en vond het heel plezant.

  
    
‘s Middags aten we een lekkere Marokkaanse salade met een overheerlijke tajine. Daarna maakten we ons klaar voor een tochtje met de ezel door de Todra kloof. In eerste instantie was het even wennen voor Isaak, hij kon niet goed zijn evenwicht bewaren, dus kroop ik achter hem. We namen hetzelfde pad als in de voormiddag, doorheen de tuinen van Tinghir, om zo naar de Todra kloof te gaan.

 
Een ezel blijft een ezel natuurlijk en toen we een stroompje water tegenkwamen weigerde het beest het over te steken. Er zat niets anders op dan rechtsom keer te maken en via de weg zelf naar de Todra kloof te gaan. Van daar ging het echter wel wat vlotter en kon Isaak gemakkelijker zijn evenwicht houden op de ezel.

  
Adriaan werd ook even op de ezel gezet en vond het ook helemaal geweldig.

  
De Todra-kloof is werkelijk prachtig.

  
We bezochten een nomadenfamilie die in de rotswand woonden en stonden direct weer met onze twee voeten op de grond. Er woont een familie met een moeder, dochter van ongeveer 13 jaar en 5 broers waarvan de jongste 4 jaar – hun vader was overleden. Ze hadden geen familie in het dorp en woonden al meer dan 10 jaar op die plek. Ze leefden van hun geiten en van wat toeristen hen toesteken. De omstandigheden waarin zij wonen zijn echt schrijnend. Enkel de dochter en het jongste broertje waren aanwezig. We dronken er thee, Adriaan hield zich bezig met wat stokjes op de grond en Isaak werd vriendjes met het jongetje.

  
Er werd nog wat gespeeld met de GSM en selfies getrokken 🙂

  
Daarna keerden we terug naar de kasbah via de kloof. Adriaan viel uiteindelijk in slaap in de draagzak en Isaak….op de ezel.

  
Alle mensen die we tegenkwamen vonden het zo grappig, niet alleen toeristen maar ook alle vrienden van onze gids. Er werden zeker meer dan 20 foto’s gemaakt van Slapende Isaak.

Eens terug in ons dorpje werden we meegenomen naar het woongedeelte van de kasbah van onze gastfamilie en mochten Isaak en Adriaan gaan kijken hoe er geiten en kippen op het dak van hun huis gehouden worden. Er stond zelfs een heuse moestuin met appelsienen, dadels, bananen, olijven en diverse kruiden op hun dak. Daarna kregen we nog muntthee terwijl Isaak en Adriaan speelden met een paar van de vele nichtjes hier.

 
  
 
Daarna was het tijd voor een warme douche en het avondeten.

  
En ten slotte gingen beide kindjes uitgeput maar voldaan goed slapen. Isaak heeft vandaag geen enkele keer gevraagd wanneer we naar huis gingen en toen we vroegen of hij het een fijne dag vond was het antwoord volmondig ‘ja!’. Het leukste vond hij de stenen in het water gooien en op de ezel rijden. De ganse avond deed hij dan ook alsof hij een ezel was die we brood en water moesten geven 🙂 Hij heeft ook zeker 20 keer gezegd dat hij ging vertellen aan opa dat hij op een ezel gereden heeft.

Een topdag vandaag! En ik weet weer helemaal waarom we geen all-in doen 🙂

Dag 3 – Skoura

Na een goede nachtrust (echt waar! Ze hebben hier beiden al twee nachten op rij verbazend goed geslapen) en hun ochtendfles werden we verwend met een lekker ontbijt.  
  
We maakten ons klaar, vroegen een gids en bezochten de kasbah van Skoura.    

  
Daarna reden we verder tot de palmeraie en maakten daar een mooie wandeling door het groen. We kregen heel wat uitleg over alle groenten, noten en fruit die er groeiden en Adriaan werd vriendjes met de gids.  

We passeerden ook dames die aan het haken waren en kregen een demonstratie van een geweldig goed gezinde pottenbakker. 

  
Daarna was het tijd om te vertrekken richting Tinghir. We maakten ons klaar en Isaak vroeg zijn doekje om te slapen in zijn auto. Toen volgde een gigantisch déjà-vu gevoel. “Isaak, waar is je doekje?” “Eentje in de koffer en eentje niet in de koffer” was zijn antwoord. You must be kidding us, dachten we beiden.

Een ritje terug naar het hotel waar we overnacht hadden, en ja hoor, wat vonden we daar op het bed:

Daarop konden we de twee uur durende rit naar Tinghir aanvatten. Het landschap werd steeds meer dor en uitgestrekt en tegen valavond kwamen we aan in het mooie Tinghir.

  
Hier blijven we slapen in kasbah Dar Ahlam, eigendom van een familie met 9 broers en 1 zus. Het was een fijn weerzin met Abdul en Aziz, twee van de broers die ik 5 jaar geleden leerde kennen toen ik met Kriskras op reis ging doorheen Marokko. Abdul woont al ettelijke jaren in België maar was toevallig deze ene avond ook op bezoek bij zijn familie. We aten ‘s avonds allemaal samen en daarna was het tijd om te gaan slapen, het vat van Isaak en Adriaan was al lang af.

Enige sombere van deze dag: Isaak vroeg verschillende keren wanneer we naar huis gingen en zei een paar keer dat hij naar huis wou… We vroegen of hij iets of iemand thuis miste (nee, zei hij); uiteindelijk zei hij dat hij ‘bang was van de mensen’. We hadden deze dag inderdaad heel veel mensen ontmoet. We stelden hem gerust dat we steeds bij hem zouden blijven en dat hij niet bang moest zijn. Ocharme het ventje…

  

Dag 2 – naar Skoura

Nadat we ons op het gemak klaargemaakt hadden gingen we in de buurt ontbijten. Isaak was verrukt toen hij pannenkoeken kreeg en Adriaan hield zich bezig met wat rond te kruipen en alles wat hij niet in zijn mond mocht steken in zijn mond te steken.

  
Ons hotel lag vlakbij de Jardins Majorelles dus besloten we die eerste even een bezoekje te brengen. 

  

Vervolgens vertrokken we om onze auto te gaan ophalen. Het autoverhuurbedrijf lag op een kilometer van ons hotel maar we vonden dit niet. We hadden een adres gekregen, maar huisnummers zoeken is een hele uitdaging. We vroegen in een caféétje waar we precies waren en hij moest aan zijn buurman gaan vragen wat zijn huisnummer was. We belden het telefoonnummer dat ons gegeven werd en spraken uiteindelijk aan één of ander hotel af met de dame van het autoverhuurbedrijf. We waren er blijkbaar al zeker 3 keer voorbijgewandeld…

Vervolgens vertrokken we voor de rit naar Skoura. We doorkruisten het prachtige Atlasgebergte waar we veel tijd verloren wegens wegenwerken.

  
De autorit verliep wel zeer vlot….

  
tot 15.36….. toen Isaak werkelijk de hele auto onderkotste. Een noodstop aan de kant om alles zo goed mogelijk op te kuisen en snel verder te rijden, want deze autorit hadden we wat onderschat. Rond 17.00 – 17.30 kwamen we toe in Kasbah Ait Benhada in Skoura. We kregen een ongelofelijk gastvrije ontvangst en Isaak en Adriaan scoorden bij al het personeel. We kregen een zeer ruime kamer, knapten onszelf wat op en aten heel lekkere soep, tajine en fruit. Isaak was intussen helemaal opgeknapt dus waarschijnlijk was hij gewoon wagenziek geweest.

  

Dag 1 – naar Marokko

In de luchthaven ging alles vlot. We vertrokken in Eindhoven en waren aangenaam verrast door deze luchthaven. Ondanks het lange wachten (drie uur op voorhand bleek niet echt nodig geweest te zijn) waren de kindjes braaf. Isaak hield het bij één woede-aanval (het kaliber waarbij hij zich op de grond gooide). Het begon toen we zijn boarding pass scanden en hij door het poortje moést, niet wou, en er daarop door getrokken werd door Dieter. Vervolgens moest zijn camper op de band om gescand te worden maar Isaak vond dit niet nodig. Ach, een kwartier later vroeg ik aan Isaak of hij nog wist waarom hij boos was en dat was niet langer het geval. (Ik vroeg ook aan de security-man of we hem daar mochten achterlaten maar dat mocht niet.)

  
En toen ben ik gezwicht. Isaak zag een M&M-speeltje dat niet alleen groen was maar ook nog eens licht gaf wanneer je er aan draaide, en hij kreeg het van mij nadat ik hem 3 keer liet beloven dat hij de rest van de dag heel flink ging zijn.

  
Wat hij was! We hebben hem werkelijk niet meer gehoord, hij is superflink geweest de ganse tijd.

De bovenste foto is omstreeks 18:18 genomen en de onderste om 21:20. Zoek de verschillen. (Tip: er zijn er geen)

  
We kwamen omstreeks 21.30 plaatselijke tijd (22.30 in België) aan en bleven tevergeefs wachten op de shuttlebus van het hotel. Dan maar een taxi genomen (achteraf bleek dat de bus inderdaad niet was komen opdagen, we kregen uitgebreide excuses van het hotel) en naar het hotel gegaan.

We gooiden alles en iedereen de hotelkamer binnen en kropen snel in ons bed. Iedereen viel betrekkelijk gemakkelijk in slaap. 

Gedurende de nacht leerden we twee dingen: Isaak praat in zijn slaap, en niet nog een beetje. Van ‘dan moet je heel hard botsen!’ (ik verdenk Blaze) tot zeer luide en onverstaanbare dingen. Dieter is zeker 4 keer voor niets uit zijn bed gegaan omdat Isaak eigenlijk gewoon aan het slapen was. Voorts leerden we dat de minaretten niet echt als gezellig gezang klinken (wat ze in mijn herinnering deden) maar meer als een hele hoop valse krolse katers bij elkaar.